ΗΜΙΩΡΟ FOOD &COFFEE

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ ΔΑΣΟΛΟΓΟΣ-ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ ΔΑΣΟΛΟΓΟΣ-ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΟΣ

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

4 μαθήματα ζωής που διδάχτηκα από τον ηλικιωμένο γάτο μου

Αν ζείτε στο ίδιο σπίτι με ένα ζωάκι μεγάλης ηλικίας ένα είναι σίγουρο: ότι αυτή η συμβίωση σας δίνει χαρά. Μια μεγάλη χαρά που τόσα χρόνια έχετε δίπλα σας μια υπέροχη παρέα, η οποία δεν θα σας προδώσει ποτέ. Νιώθετε όμως και μια θλίψη, μια αγωνία, έναν φόβο. Για την επόμενη μέρα, για το μέλλον.
από τη Μυρτώ Τζώρτζου (petpetmag@gmail.com)

Δυστυχώς οι τετράποδοι φίλοι μας δεν ζουν πολύ. Τα χρόνια δίπλα τους είναι λίγα. Όσα χρόνια και αν τους έχουμε  είναι λίγα. Και περνούν γρήγορα. Έτσι κάποια στιγμή βλέπουμε πως μεγάλωσαν και πλησιάζει το τέλος. Η ώρα που θα φύγουν από κοντά μας. Και τότε αρχίζει η αγωνία. Πότε θα γίνει αυτό;


Έχοντας ζήσει με έναν γατούλη σχεδόν 17 χρόνια, ξέρω πολύ καλά πώς είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσε. Γιατί δεν το παίρνεις χαμπάρι αν δεν γίνει κάτι. Όχι, δεν το παίρνεις. Όπως οι γονείς που βλέπουν πάντα τα παιδιά τους μικρά. Το καταλαβαίνεις όμως όταν κάτι συμβεί. Όταν αρρωστήσει. Ή όταν σας πουν ότι αδυνάτισε, ότι φαίνεται αλλιώς, κάτι που συμβαίνει όταν χάσει μυϊκή μάζα. Ή μια μέρα στη βόλτα που δεν μπορεί να τρέξει και εσείς απορείτε. Και λέτε γιατί. Και ξυπνάτε απότομα. Και ακούτε τον εαυτό σας να λέει “Γιατί γέρασε”.

Ευτυχώς σε όλα τα πράγματα υπάρχει ένα “όμως”. Ένα “όμως” που το κακό το κάνει καλό ή τουλάχιστον λιγότερο κακό. Ζώντας με ένα ηλικιωμένο ζωάκι έχεις την αγωνία του χαμού του. Όμως αν σκεφτείς καλά, η συνύπαρξη με αυτό σου μαθαίνει και κάποια υπέροχα πράγματα που θα τα θυμάσαι σε όλη τη ζωή σου. Πέντε από τα πιο σημαντικά είναι:

Δεν είναι ποτέ αργά για να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι καινούργιο
Μεγαλώνοντας ο γατούλης μου σταμάτησε να παίζει. Εκεί που όλη μέρα έτρεχε πίσω από μια μπατονέτα (ναι, αυτή των αυτιών), ξαφνικά έχασε το ενδιαφέρον του για αυτό. Εκεί που με το που άκουγε το κουδούνι ή το τηλέφωνο, έτρεχε πρώτος πίσω από την πόρτα για να δει ποιος είναι, ξαφνικά άρχισε να αδιαφορεί. Έδειχνε να μην τον νοιάζει και πολύ για όσα γίνονταν στο σπίτι.

Κάποια στιγμή υιοθέτησα ένα δεύτερο γατάκι. Ο γάτος μου τότε ήταν περίπου 12 ετών. Εκείνο ήταν δεν ήταν 5 μηνών. Αυτό με το που ήρθε σπίτι άρχισε να κάνει σαν τρελό από τη χαρά του. Όλη μέρα έτρεχε πέρα δώθε, κυνηγώντας ό,τι βρισκόταν στο δόμο του. Όπως ακριβώς και ο μεγάλος κάποτε. Μια μέρα παρακολούθησα το μεγάλο. Είχε δεχτεί την εισβολή ενός δεύτερου ζώου στο σπίτι αδιαμαρτύρητα. Τον είδα λοιπόν έξω από ένα δωμάτιο να παρακολουθεί τον μικρό να παίζει με το αγαπημένο του μπαλάκι. Αν το μπαλάκι ξέφευγε προς το μέρος του, του έδινε μια και αυτός. Αυτό συνεχίστηκε και τις άλλες μέρες. Ο μικρός έπαιζε και ο μεγάλος παρακολουθούσε. Και αυτό έγινε η νέα του συνήθεια. Έγινε ο κηδεμόνας του. Απίστευτο. Μου ήταν πραγματικά απίστευτο.

Έτσι η νέα του ασχολία ήταν να επιτηρεί τον άλλον. Και να δίνει και εκείνος καμιά στο μπαλάκι, αν ήθελε. Μπορεί να μην είχε την ενέργεια πλέον να κάνει ό,τι και ο μικρός, είχε όμως τη θέληση να παρακολουθεί, να είναι και εκείνος εκεί.

Αυτό υπήρξε ένα μεγάλο μάθημα για εμένα που έθετα συνέχεια και για τα πάντα διάφορα όρια. Ηλικιακά ας πούμε. Όλα τα ψυχαναγκαστικά άτομα το κάνουν αυτό. Να αρχίσω γιόγκα; Άσε μεγάλωσα τώρα. Να πάω διακοπές μόνη μου; Ε, σε αυτήν την ηλικία; Να αγοράσω το ροζ φόρεμα. Ε, δεν είμαι και 20 ετών. Λάθος, μεγάλο λάθος. Ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις κάτι. Ποτέ μην αφήσεις τον εαυτό σου και τους άλλους να σου πουν ότι είναι αργά.

2. Να είσαι φίλος με όλους

Επιστρέφοντας και πάλι στον ηλικιωμένο γατούλη μου, θυμάμαι πολύ έντονα το πόσο κτητικός ήταν. Επειδή μεγάλωσε όπως μεγαλώνουν τα μοναχοπαίδια, είχε όλο το σπίτι-και εμένα μαζί-δικά του. Με δυσκολία αποδεχόταν κάποιον άλλον και με περισσότερη ακόμα δυσκολία γινόταν φίλος του. Ήταν εξαρτημένος από εμένα και δεν ήθελε τίποτα και κανέναν άλλον.

Μεγαλώνοντας άρχισε να γίνεται πιο δεκτικός. Έπαψε να αγριοκοιτάζει όποιον πατούσε το πόδι τους στο σπίτι. Και ενώ τα πρώτα χρόνια οι επιθέσεις στους επισκέπτες ήταν συχνές (κρυβόταν και τους δάγκωνε), όταν μεγάλωσε, άρχισε που λέμε να βάζει νερό στο κρασί του. Και να μην έχει κανένα πρόβλημα. Και να γίνεται φίλος με όλους. Με τους περισσότερους, δηλαδή. Το αποκορύφωμα δε αυτής της συμπεριφοράς ήταν όταν υιοθέτησα το δεύτερο γατούλη μου. Ποτέ δεν θα έκανε με κάποιο άλλο ζώο παρέα. Και όμως με αυτό έκανε. Όχι μόνο το δέχτηκε, έγινε και φίλος. Θα μπορούσε πλέον να γίνει φίλος με όλους. Και γιατί όχι; Μεγάλο και σοφό μάθημα.

3. Να θέτουμε στους άλλους τα όριά μας

Από τα πιο χρήσιμα πράγματα που έμαθα από εκείνον ήταν το να μπορώ να βάζω όρια στους άλλους. Αφού πέρασαν τα πρώτα χρόνια της τρέλας, σε κάποια ηλικία, ο χαρακτήρας του γάτου μου άλλαξε. Έγινε πολύ πιο δεκτικός σε όλα, πιο υπομονετικός, πιο γλυκός. Όμως μέχρι ένα σημείο. Και αυτό ήταν το πιο εντυπωσιακό από όλα. Το πώς έθετε αυτό το “μέχρι ένα σημείο”. Άφηνε να τον χαϊδεύουν, κάτι που δύσκολα γινόταν πριν. Όμως μέχρι ένα σημείο. Αν άρχιζες να τον ενοχλείς για πολλή ώρα, θα γυρνούσε και θα σε δάγκωνε. Και ήταν αμίληκτος σε αυτό. Αυτή τη συμπεριφορά είχε και στον άλλο γατούλη του σπιτιού, ο οποίος συνήθιζε να παίζει με την ουρά του. Τον άφηνε. Αν ο άλλος όμως το παράκανε, θα ξεκινούσε η μάχη.  Και έτσι μας έμαθε το “ναι μεν αλλά”. Να ξεκαθαρίζουμε στα σοβαρά θέματα τα όριά μας και να αφήνουμε τα ασήμαντα να περνούν.

4. Να ζητάμε αυτό που θέλουμε

Καθώς ο γάτος μου μεγάλωνε, άρχισε να ζητάει με πιο έντονο τρόπο αυτό που ήθελε και όταν το ήθελε. Μικρός επιθυμούσε τα πάντα και τίποτα. Με τα χρόνια έγινε πιο απαιτητικός και πιο συγκεκριμένος σε κάποια. Έδειχνε, για παράδειγμα, ότι δεν ήθελε να έχω δυνατά το κινητό όταν βρισκόμουν δίπλα του την ώρα που κοιμόταν. Και με τον τρόπο του μου ζητούσε να μην το κάνω. Ή ότι δεν άντεχε τις φωνές, δεν ήθελε να φωνάζουμε στο σπίτι δυνατά. Όταν βέβαια έγινε πολύ μεγάλος τα θέλω του και οι απαιτήσεις γίνονταν όλο και πιο λίγα. Το πείσμα του όμως και η χαρακτηριστική επιμονή του σε κάποια πράγματα παρέμεναν.

Δείξτε στους άλλους αυτά που θέλετε. Ζητήστε τα. Και στη δουλειά αλλά και αλλού, στους φίλους, στους συγγενείς, στο σύντροφο ή τη σύντροφό σας. Γιατί πώς μπορούν να ξέρουν ότι θέλετε κάτι αν δεν τους το πείτε;

Ο γατούλης μου έφυγε από τη ζωή πριν από δυο περίπου μήνες. Τον Αύγουστο θα συμπληρώναμε 17 χρόνια κοινής ζωής. Δεν ήταν στη μοίρα του να ζήσει και άλλο. Δεν είχα προετοιμαστεί να τον χάσω. Ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό. Είτε έχει να κάνει με ανθρώπους που αγαπάμε πολύ είτε με ζώα.

ΠΗΓΗ
Δημοσίευση σχολίου

ALEXANDRIS SERVICE

ALEXANDRIS SERVICE